Γενιά Μείον Δύο

Ένα Προειδοποιητικό Κείμενο για την Επερχόμενη Κατάρρευση

Κοίταξε τα χέρια σου. Ίσως είναι από τα τελευταία που θυμούνται την υφή του νωπού χώματος και την ψύχρα του πρωινού αέρα χωρίς τη διαμεσολάβηση μιας οθόνης. Βρισκόμαστε δύο γενιές, τη δική μας και των παιδιών μας, πριν το οριστικό τέλος της παλιάς ανθρώπινης ιστορίας. Είμαστε οι τελευταίοι θεματοφύλακες της μνήμης. Η επόμενη γενιά θα είναι η τελευταία που θα προλάβει να επιλέξει, έστω και λίγο, να ζήσει ελεύθερα.

Όταν το ρολόι της τεχνολογικής αφομοίωσης φτάσει στο μηδέν, η απόσταση ανάμεσα στην υπερ-τεχνολογική ελίτ και τους απλούς ανθρώπους θα ξεπεράσει τα ταξικά όρια. Θα γίνει βιολογική και οριστική. Το κείμενο αυτό γράφτηκε από μια βαθιά και επείγουσα ανάγκη. Αποτελεί ένα κάλεσμα στον καθημερινό άνθρωπο να κοιτάξει τη σκληρή αλήθεια και να διαφυλάξει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, προτού το παράθυρο κλείσει πίσω μας.

Το Σήμερα: Το Σιωπηλό Ξερίζωμα

Για χιλιάδες χρόνια, ο άνθρωπος κοιτούσε τον ουρανό και πάταγε γερά στη γη. Ο έλεγχος βρισκόταν πάντα στα χέρια των λίγων, αλλά η φύση φάνταζε ανοιχτή σε όλους μας. Σήμερα, αυτή η αρχέγονη σύνδεση εξανεμίζεται χωρίς ήχο. Ο πλούτος μετριέται στον έλεγχο ολόκληρης της αόρατης πραγματικότητας. Τα νέα θεμέλια της εποχής μας είναι τα Δεδομένα και η Ενέργεια. Κανένας βίαιος πόλεμος δεν μας υποδούλωσε. Η κυριαρχία ήρθε προσφέροντας μας άνεση μέσα από οθόνες με ζεστό φως. Κέρδισε την προσοχή μας ενώ στα παρασκήνια καταβρόχθισε τη γη μας.

Η τεχνητή νοημοσύνη, μαζί με τα τεράστια κέντρα δεδομένων που βουίζουν ακατάπαυστα στο σκοτάδι, αποτελεί μνημείο της αποξένωσής μας. Αυτά τα παγωμένα, σιδερένια δάση πίνουν ασύλληπτες ποσότητες από το αληθινό νερό μας. Ρουφούν την ενέργεια του κόσμου για να συντηρήσουν μια ψηφιακή παραίσθηση. Ο πεπερασμένος ζωντανός πλανήτης, το μόνο πράγμα αληθινής αξίας, περνάει στα χέρια των λίγων. Οι εταιρείες αγοράζουν πλέον τα ποτάμια μας, τη γη μας και το δικαίωμά μας στον ήλιο.

Όσο εμείς απολαμβάνουμε «δωρεάν» υπηρεσίες επιζητώντας likes και ψηφιακή επιβεβαίωση, το χώμα κάτω από τα πόδια μας αλλάζει ιδιοκτήτη. Ο αμείλικτος κανόνας της ζωής λέει: όποιος ελέγχει τη γη και την ενέργεια, ελέγχει το ψωμί, τη στέγη και τον χρόνο του ανθρώπου. Είναι ο πιο θλιβερός θάνατος, αυτός που στερείται την ένταση της μάχης. Η σταδιακή ιδιωτικοποίηση της μήτρας που μας γέννησε.

Το Αύριο: Το Αναπόφευκτο Σβήσιμο

Αν προσπεράσουμε τις εντυπωσιακές υποσχέσεις μιας επερχόμενης τεχνολογικής ευδαιμονίας, θα αντικρύσουμε ένα βαθύ πένθος. Δεν θα υπάρξουν επαναστάσεις, εξεγέρσεις ή οδοφράγματα. Η ιστορία θα τελειώσει με έναν αργό, κουρασμένο αναστεναγμό. Πριν από χιλιετίες, όταν ο πρόγονός μας, ο Homo sapiens, κυριάρχησε, δεν σκότωσε τους Νεάντερταλ σε πεδία μάχης. Τους άφησε να μαραζώσουν στερεύοντας τους πόρους γύρω τους. Η ίδια αμείλικτη θλίψη ζυμώνεται τώρα μέσα στο είδος μας. Μια τεχνολογική ελίτ μεταμορφώνεται σε ένα απρόσιτο νέο είδος, τον Homo Sapiens 2.0, ενισχυμένο και αυτάρκη. Εμείς, οι απλοί άνθρωποι της γης, υποβιβαζόμαστε στις σκιές, στον ρόλο των νέων παρωχημένων πλασμάτων της φύσης.

Όταν ο ιδρώτας της εργασίας, η οργάνωση του νου και η συγκίνηση της δημιουργίας αντικαθίστανται από ψυχρές μηχανές, η πλειοψηφία των ανθρώπων ξεγυμνώνεται από τη χρησιμότητά της. Το σύστημα δεν χρειάζεται ολοκληρωτικό καθεστώς για να επιβληθεί. Θα μας στερήσει τους πόρους σε στάδια.

Το αποτέλεσμα θα είναι η απάθεια, ποτέ ένοπλη εξέγερση. Οι άνθρωποι θα σταματήσουν μαζικά να φέρνουν παιδιά στον κόσμο, πνιγμένοι από τη σαρωτική έλλειψη στέγης και χώρου. Το πολυαναμενόμενο Παγκόσμιο Βασικό Εισόδημα θα λειτουργήσει ως ένα ψηφιακό νεκροταφείο. Θα παρέχει τις ελάχιστες συνθετικές θερμίδες επιβίωσης και αναισθητική ψυχαγωγία σε εικονικά σύμπαντα. Άνεση αρκετή για τη ναρκοληψία του ενός στην απομόνωσή του, ανεπαρκής για τη συντήρηση της ζωής, τη διεκδίκηση ζωτικού χώρου και την ανατροφή μιας οικογένειας.

Κι έτσι, με απόλυτη μαθηματική φθορά, οι γειτονιές μας θα αδειάζουν γενιά με τη γενιά, παραδομένες στη δημογραφική κατάρρευση. Η πρόσβαση σε αληθινό φαγητό και ανεξάρτητο φως θα γίνει άπιαστο προνόμιο των λίγων. Εκεί, στο περιβόητο σημείο μηδέν, ο πλανήτης θα μετατραπεί σε έναν απέραντο, περίκλειστο κήπο της άρχουσας τάξης. Ένας απομονωμένος ζωολογικός κήπος, όπου οι τελευταίοι από εμάς, στείροι και μόνοι, θα σβήσουν αποκοιμισμένοι κοιτώντας φωσφορίζουσες οθόνες.

Η Στάση Μας: Μια Σιωπηλή Αξιοπρέπεια

Αν αυτό είναι το κατάληγμα του κόσμου μας, τι περιθώριο δράσης μένει στον σημερινό, κουρασμένο άνθρωπο που έχει ξεχάσει πώς να αγγίζει το χώμα;

Η απάντηση δεν κρύβεται στην ελπίδα μιας συλλογικής αφύπνισης. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει πορεία. Μας μένει η απόφαση για το πώς θα ζήσουμε εμείς και όσα παιδιά μας ξεπεράσουν την κατάρρευση τον χρόνο που μας αναλογεί. Η στροφή στη φύση είναι μια πράξη προσωπικής, μοναχικής αξιοπρέπειας, ώστε να μη σβήσουμε ως εξαρτημένα κατοικίδια ενός συστήματος που μας θεωρεί βάρος.

Ας αφήσουμε πίσω τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου και επαναστάσεων. Αν το ρολόι δείχνει τον αργό, υποβοηθούμενο θάνατο της κλασικής ανθρωπότητας μέσα από τη δημογραφική και ενεργειακή κατάρρευση, ας φροντίσουμε οι ίδιοι και όσοι αγαπάμε να κρατήσουμε μια σιωπηλή αυτοκυριαρχία.